Η σκηνοθέτης ήταν τόσο αποφασισμένος να έχει ρεαλιστικό αποτέλεσμα και κατάφερε να συγκεντρώσει γύρω του άτομα που ήταν έτοιμα να κάνουν τα πάντα. Ένα από αυτά ήταν ο μουσικός παραγωγός Τζακ Νίτσε, ο οποίος έπεσε με τα γόνατα του πάνω στην κοπέλα του ενώ κοιμόταν στον καναπέ, καταγράφοντας την κραυγή πόνου που έβγαλε με μικρόφωνο για να την χρησιμοποιήσει στην ταινία.

Έτσι η κραυγή που βγάζει ο Πάτερ Ντάμιεν Κάρρας, όταν πέφτει πάνω του ο πράσινος εμετός της Ρίγκαν, ανήκε στην κοπέλα του Νίτσε.

Στο τέλος της ταινίας, παίζει ένας πραγματικός ιερέας που δεν γνώριζε τίποτα από τεχνικές υποκριτικής. Ο ρόλος απαιτούσε να φανεί σοκαρισμένος με τα νέα που του εκμυστηρευόταν ο Πάτερ Ντάμιεν Κάρρας. Για να βγει πιο ρεαλιστική η ερμηνεία, ο σκηνοθέτης τον χαστούκισε ξαφνικά λίγο πριν αρχίσουν να τραβάνε οι κάμερες.

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 19 Ιουνίου του 1973. Οι κινηματογράφοι που έπαιζαν την ταινία ήταν εφοδιασμένοι με ειδικές σακούλες «Εξορκιστή» για τους θεατές που το στομάχι τους δεν άντεχε τη θέα του δαιμονισμένου κοριτσιού. Έξω από πολλές αίθουσες περίμεναν νοσοκόμοι, έτοιμοι να προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες στους θεατές.